The Smashing Pumpkins - Mellon Collie and the Infinite Sadness (1995)

Hoewel redelijk beknopt, toch een mooi stukje Eric.

Een dergelijke bespreking zorgt er nou echt voor dat ik onmiddelijk de cd pak en in de speler stop! Deze cd blijft ook maar groeien bij mij. Mooi stukje aERodynamic!

Inderdaad ! Iedere keer dat ik een 'stukje' lees van Eric krijg ik spontaan zin om de plaat te draaien. Vreemd hé, hoe een mens zo'n invloed kan uitoefenen op anderen. Mellon collie is al de hele dag niet uit m'n stereo te branden

Waarom o waarom heeft niemand me eerder op dit album gewezen? Waar was ik in 1995?? Waarom heb ik dit toen gemist???

Zomaar wat vragen die door mijn hoofd heen spookten toen ik dit jaar (dus 12 jaar na dato!!) dit album voor het eerst hoorde.

Ik heb niet vaak dat ik een cd na de eerste keer luisteren echt goed vind, maar al na de eerste keer luisteren moest ik vaststellen dat dit een briljant, magistraal album is.

De rustige nummers spreken me meer aan dan de hardere, maar het is juist door de balans tussen die 2 stijlen dat de cd zo goed maakt. Daarnaast zijn de arrangementen briljant te noemen. Een cd die de volle 2 uur blijft boeien, en waarbij bijna elk nummer weet te verrassen.

En o ja, ook een schitterende recensie Erik!

ja hoe kan je dat nou gemist hebben.
kan alleen maar als je toen een enorme top40 softie was denk ik. of niet?

>kan alleen maar als je toen een enorme top40 softie was denk ik. of niet?

Hahaha....dit vind ik humor. Nee, integendeel. Mijn muzikale spectrum beperkte zich van eind jaren 80 tot eind jaren 90 tot Bruce Springsteen en aanverwante artietsen. 1995 was het jaar dat Bruce 2 cd's uitbracht (The Ghost of Tom Joad en Greatest Hits), dus al mijn aandacht ging daarnaar uit. Smashing Pumpkins kan je niet echt een aanverwante artiest van Bruce noemen.

Ik las wel eens een Oor door in die tijd, maar dat was dus vooral als er een artikel over Springsteen in stond.

Weliswaar neemt de muziek van Springsteen nog steeds een belangrijke plek in mijn leven in, maar vanaf eind jaren 90 ben ik mijn blikveld gaan verruimen, en ben ik met een gigantische inhaalslag bezig.

Zegt hij doodleuk om 10.00 uur 's ochtends

Wat moet ik nog toevoegen na die prachtige bespreking van aERodynamic?
Thru the Eyes of Ruby, mijn God, wat was ik gek van dit nummer! Altijd mee zitten drummen, echt een meeslepende song, en meebrullen niet te vergeten!

Een dubbelaar uitbrengen blijft een gevaarlijke onderneming. De band toont hiermee veel ambitie maar ook een bepaalde mate van arrogantie, immers moet je van goede huize komen wil je de luisteraar twee volle albums kunnen boeien. Vooral ter waarborging van een constante kwaliteit een risico. Ervaring leert dat dubbelaars toch altijd een aantal opvullers bevatten waardoor op een gegeven moment de vraag opkomt waarom ze niet voor een sterk enkel album hebben gekozen.
Billy Corgan en zijn ensemble slagen glansrijk voor de test. Bijna geen songs te noemen die ik als opvuller beschouw. Hoewel je merkt dat Corgan zichzelf creatief compleet heeft uigewrongen (vanaf hier was het gedaan met de genialiteit) kan ik concluderen dat dit het waard is geweest. Zelden zo'n sterke dubbelaar gehoord! Een diepe buiging is gepast.

****1/2

07-07-07..........Zeitgeist!

Toen ik vandaag het nummer 'History song' van The Good, the Bad & the Queen hoorde, dacht ik dat ik de zanger "Mellon Collie" hoorde zingen.

Wat blijkt: de zanger zingt "melancholy". Nu vraag ik me af; heeft Billy Corgan gewoon de schrijfwijze even veranderd en bedoelt hij eigenlijk "Melancholy and the infinite sadness"? Zou me logisch lijken, aangezien melancholie toch goed bij verdriet past...

Zijn er mensen die dit weten? Ik kan er alleszins niets over vinden... Ik vraag em al lang af wat mellon collie betekent...

Voor zover ik weet komt het Mellon Collie van Melancholy, dat dacht ik al vanaf het allereerste begin en ik heb nooit stilgestaan bij het feit dat het eventueel anders zou zijn. Een beetje spelen met taal niet meer. Dus ik vermoed dat er verder ook niks anders achter zit en opvallend dat dat kwartje bij jou zo laat viel.

Idd, dacht dat iedereen wel wist dat het een taalspelletje was met het woord Melancholy...

Nu ga ik even huilen in een hoekje omdat ik mezelf zo dom voel...

Het kwartje valt inderdaad redelijk laat ja. Maar ik kende het Engelse woord 'melancholy' ook niet, misschien vandaar. Ik dacht (om de één of andere onbekende reden) steeds dat het een naam was van iets of iemand, maar vraag me absoluut niet waarom!


Nu ben ik er dus ook achter waarom ik dit album zo aanbid... Niet alleen is het de mooiste verzameling liedjes ooit, maar ook het mooiste hoesje ooit, de mooiste cd's ooit, (veruit) de mooiste achterkant ooit, de mooiste cd-titels (dawn to dusk & twilight to starlight) ooit EN ook nog eens de mooiste albumtitel ooit!

als ik sterf dan mogen ze mijn kist in de kerk binnenbrengen op de tonen van de instrumental 'mellon collie & infinite sadness'.

Zo mooi dat het pijn doet.

Prachtige plaat en de verklaring van Mellon Collie (melancholy) is zo voor de hand liggend dat ik die meteen als waarheid opsla

De vele wisselende nummers maken deze plaat voor mij wat rommelig, Siamese Dream en Adore (mijn favoriete SP album) zijn meer 1 geheel.

Mellon Collie bevat dan weer de prachtigste nummers:

Het begin is te mooi om waar te zijn

Mellon Collie and the Infinite Sadness + Tonight, Tonight

Porcelina of the Vast Oceans !!!!!!
1979

En het eind is alweer net zo mooi:
We Only Come Out at Night, Beautiful, Lily, By Starlight, Farewell and Goodnight

Mijn eerste kennismaking met SP... en wat voor een! ik kocht dit album voor 6 euro in een Frans muziekzaakje achteraf in parijs, wat voor een gek heeft dit album voor die prijs weggegeven? nouja het zal wel je hoort mij niet klagen.

waar mijn wereldje van muziek redelijk breed is heeft dit album toch nog grenzen verlegt.
Dit album heeft echt een indruk op mij gemaakt, de lagen gitaar in de meer rock-nummers zijn loodzwaar, en de structuur van de langzamere nummers zijn ook heerlijk. De stem van Corgan was even wennen, maar ik kan hem nu rekenen tot mijn favoriete zangers van rock.

Mijn voorkeur gaat uit naar de eerste disc. Van het haast tearjerkend mooie intro tot eind blijft het goed (met een paar minpuntjes, cupid de locke, en het eindnummer). Twilight to Starlight is ook een pareltje van mooie liedjes al had er wel van mij nog een soort zwaar nummer op mogen zitten maar meer van het kaliber "Zero".

Fav nummers: geez... da's echt lastig, ik denk Tonight, Tonight, Zero, here is no why, porcelina en (misschien een beetje raar) we only come out at night (zo leuk! doet me denken aan nightmare before christmas!)

WITHOUT A CARE IN THIS WHOLE WOOOORLD!
Een van de pareltjes uit mijn collectie! 4,5*

Nog een vraagje: Zou ik Siamese Dream ook moeten proberen?

met de nadruk op MOETEN.

Ik zou zelfs durven zeggen: als je nummers ald 'Disarm', 'Soma', 'Mayonaise' en 'Silverfuck' niet kent, heb je niet geleefd! Zeker luisteren dus!

Nouja disarm ken ik al wel, en ik ben ook bekend met Cherub rock en die vindt ik echt heel mooi.
Het is meer een gitaar-georienteerd album toch? Dat zou wel in mijn straatje moeten passen, ik voeg hem aan mijn "must-have" lijstje toe!

Zet hem maar heel hoog

Geez, haha veel lof aan de Pumpkins heh? Okay doe ik het zo: eerst volgende keer dat ik in aanraking met geld kom haal ik hem blind

Zet maar gewoon bovenaan hoor.

Sterker nog. Zet de wekker, poets je tanden en voordat je koffie zet ga je Siamese Dreams kopen.

ik ken hier en daar een nummer van dit album, maar wordt het dan niet meer een uit de hand gelopen verzameling liedjes ipv een album?

koop hem nou maar gewoon.vertrouw ons maar

The Smashing Pumpkins !

Ik dacht eerst dat het een (heavy /Hard) Rockband wa. had wel eens van de naam gehoord maar het heeft nooit mijn interesse weten te wekken om dan iets te downloaden of te beluisteren in een platenzaak.

Nu het album voor me ligt weet ik zeker dat de Smashing Punpkins een van de beste albums is die ik hier heb staan !. Ik zocht namelijk al heel lang de plaat 1979, want had die wel eens op 3FM gehoord. Het album heeft van alles wat : Van Ballads tot hard rock ! Echt leuk voor tijdens huiswerk . krijgt van mij een 4,5 !

Hiep hiep, op Pinkpop 2007 eindelijk hebben de pumpkins eindelijk revanche genomen op alle waardeloze k-optredens die ze eind jaren 90 gaven. Jammer van de toegift, dat dan weer wel.

Zoals op Pinkpop 1998 bijvoorbeeld, het enige Pumpkins optreden dat ik ooit zag. Ben er zelfs bij weggelopen...

Ondanks dat Billy Corgan eigenlijk totaal niet kan zingen, is dit toch een erg goed album. Ook hier geldt dat 1 cd eigenlijk beter was geweest, maar toch staat er opvallend weinig vulling op.

Mijn favoriete nummer is het brute X.Y.U. ; het moment dat het nummer halverwege compleet los gaat is zo superheerlijk. Andere toppers zijn behalve de singles o.a. de epic Porcelina, Where Boys Fear to Thread (fantastisch intro) en de rustige nummers To Forgive en Galapogos.

Nummers die wat mij betreft eraf gelaten hadden mogen worden zijn de afsluiter van cd 1 en de nummers na We Only Come Out at Night.

4 sterren en met een andere zanger en bij sommige nummers een wat betere productie had er nog meer ingezeten.

Grappig, ik vind Beautiful juist een van de mooiste nummers van de CD en X.Y.U. was lange tijd juist het enige nummers dat ik niet echt kon waarderen.

Voor mij is deze CD echt jeugdsentiment, zou hem weer 's moeten draaien.