WOODFACE 1991
Af en toe stel ik tot mijn eigen verbazing vast dat ik bij een plaat
die lang in mijn hartje gegrift stond nog geen recensie heb geschreven.
Dat kan zijn omdat deze derde Crowded House in de loop der jaren
toch wat van zijn pluimen is kwijtgeraakt. Kaf tussen het koren.
In 1989 brengt Tim Finn
zijn derde en erg onderschatte solo-album uit.
Neil Finn zingt mee op backing vocalen en Mitchell Froom is de producer.
Met de demo's van Neils Crowded House plaat wil het niet zo goed lukken.
Meer nog, de opnames aan die plaat doorkruisen het idee van Tim en Neil
om eens een duo-plaat te maken. De demo's van Neil en Tim worden broederlijk
naast de nieuwe CH demo's gelegd en het album Woodface krijgt een gezicht.
Eigenzinnige Tim treedt toe tot Crowded House maar kiest twee single releases
later alweer het solo pad op. Woodface bundelt de beste songs uit beide demo sessies.
En precies daarom is het voor velen wellicht het mooiste Crowded House album geworden.
De gebroerders Finn (Neil is zes jaar jonger dan Tim) zijn muzikaal voor elkaar geboren.
Zowel compositorisch als qua stemgeluid vullen ze elkaar perfect aan ... chemie zeggen ze zelf.
Het zijn vooral de vocale harmonieën die verraden welke nummers ze echt samen schreven.
Italian Plastic alvast niet, dat is een ode aan het condoom van drummer Paul Hester.
En Fame mag je ook wegstrepen. Elke Crowded House album heeft zijn draak en veel verder
dan een flauwe kopie van de Squeeze hit Another Nail in My Heart is Fame Is niet geworden.
Doe daar All I Ask bij, dat duidelijk de stempel draagt van een Tim solo-song.
Maar wel zo melig en in deze context dan ook misplaatst georchestreerd.
Of As Sure As I Am dat niet veel meer is dan een erg aardige b-kant.
Samen 4 nummers die het album in de tweede helft wat doen inzakken vind ik.
De 10 nummers die overblijven zijn echter wel van een hoge goudwaarde.
Eerst de songs die Neil in z'n uppie schreef tijdens de CH demo sessies.
Fall at Your Feet werd terecht op single gezet en laat de meester romanticus spreken.
De lovesongs van Neil (ook die van Tim trouwens) zijn altijd zo ontzettende raak verwoord
dat ik geen betere liefdespoëzie in popland kan bedenken dan hun gezamelijke oeuvre.
En met She Goes On stoten we op één van de mooiste beyond the grave songs ever.
Je kan het lied ook vanuit twee invalshoeken beluisteren. Onsterfelijkheid lijkt centraal te staan.
Ofwel de onsterfelijkheid van de liefde zelf, ofwel die van de teerbeminde in kwestie.
Tall Trees vind ik eigenlijk niet zo denderend.
Klinkt iets te veel als een demo die verder kon uitgewerkt worden.
Dan de songs die door de broers samen geschreven werden.
Het was een berekende gok om Chocolate Cake als eerste single uit te brengen.
Voor heel wat Crowded House fans lag het dessert zwaar op de maan. Het was zonder meer
een stijlbreuk met eerdere singles, maar kondigde tegelijk mooie een nieuw hoofdstuk aan.
In Chocolate Cake zit duidelijk de hand van Tim Finn die er een erezaak van maakt
om af en toe uit te pakken met een door en door vrolijk nummer. Hartenpijn en zielenleed
zijn dankbare song onderwerpen, maar humor in een popsong stoppen is een hele uitdaging.
Opvallend in het arrangement is de mondharmonica die ook opduikt in There Goes God.
Net als Chocolate Cake een satirisch nummer. Beide ook nummers die toch een ander facet
van de band laten zien. Whispers and Moans doet dat ook, zij het ietwat subtieler.
It's Only Natural mocht ook op single en brengt onderhoudende radiopop.
Met een grappige intro, dat wel, al ebt die aangekondigde spanning gauw weg.
Prachtig is toch maar weer die samenzang tussen Neil en Tim.
De echte prijsbeesten van Woodface blijven voor mij toch nog altijd
de seizoensgebonden liedjes Weather with You en Four Seasons in One Day.
De eerste heeft net iets meer Tim in zich, de laatste draagt meer de Neil stempel.
Hoewel het bon ton is om Weather with You omwille van zijn hitstatus links te leggen,
blijf ik het een schitterend lied vinden. De single edit verminkte echter wel de structuur.
Four Seasons in One Day klinkt een beetje als de "Yesterday" van Crowded House.
De Nieuwzeelandse Beatles hebben hun bijnaam zeker niet gestolen.
Eindigen doet het album met How Will You Go dat heel mooi het midden houdt
tussen een wiegelied en een dronkemanslied.
Zie ik de lichtjes van de Schelde ...
Wanneer je dan indommelt om je roes uit te slapen, duiken plots vier spoken op uit de nacht
om je nog een minuut toe te schreeuwen dat ze er nog altijd zijn ...
we're still here ...
Hahaha, Crowded House, altijd in de stemming voor een practical joke.
Wie geïnteresseerd is in de drie overblijvende songs
die uit dezelfde broeder sessies stammen, kan terecht op de volgende albums.
Tim Finn - Before & After (1993) voor In Love with It All en Strangeness and Charm.
Crowded House - Together Alone (1993) voor Catherine Wheels.
3,5
[permalink] geplaatst op 19 februari 2012, 23:59 uur