Tricky - Maxinquaye (1995)

Door het binnenkort te verschijnen nieuwe album heb ik dit debuut maar weer eens opgezet en het valt me op dat ik het nog even spannend, broeierig en opwindend vind.
Dat is natuurlijk knap te noemen, zeker met albums als deze die na verloop van tijd nogal eens van hun glans willen verliezen omdat ze jaren na dato niet meer 'hip' zijn of omdat andere artiesten het inmiddels ook doen (of zelfs beter). Niets van dit al: het blijft fris en ik geniet er nog net zo veel van als toen ik het de eerste keer hoorde.
Prachtig ook hoe werk van Portishead en Smashing Pumpkins omgebouwd worden tot geheel eigen nummers.
Jammer dat Tricky hierna toch net even te veel aanrommelde.

fantastisch debuut van tricky dat later niet meer gevolgd zou worden , dit is 's mans beste

yep een van de goeie triphop platen

Ben helemaal leip van de opener, zoooo donker.
Iemand die weet waar de melodielijn van Aftermath vandaan komt?

Lome beats, een zinderende spanning en Martina Topley-Bird's soulvolle stem zijn erg lekker! Mijn favoriet is de single Overcome.

Genre Pop / Hip-Hop?

Puur toeval dat dit album op mijn pad terecht is gekomen, ik was namelijk op zoek naar hiphop uit het Verenigd Koninkrijk. Ik had alleen meer hiphop verwacht. Maar uiteindelijk heb ik geen spijt van mijn keuze dit album eens uit te proberen. Uiteindelijk is gebleken dat dit een ideaal opstapje voor mij naar Massive Attack was.

Een album die erg veel verschillende stijlen bevat en niet echt in een bepaald genre is in te delen. De hoofdinvloeden die ik er in ontdek zijn electronic, soul en hiphop. Triphop is misschien het meest geschikte woord voor Maxinquaye.

Het begin is spannend, een mooie opbouw is te ontdekken op Overcome. Allerlei mooie geluiden zijn hier te ontdekken van spannende tikjes tot iets wat op een blaasinstrument lijkt dat in de verte door iemand bespeelt wordt, diversiteit is het steekwoord van dit nummer. Daarbij komt ook die mooie zangsample van een vage maar mooie vrouwenstem. Een ideaal begin voor een plaat die staat als een huis.

Black Steel is nog zo'n track die mij erg aanspreekt. Een deel van het nummer Black Steel in the Hour of Chaos van Public Enemy wordt gecoverd. Daaronder is een stevige rock sample geplaatst gekenmerkt door de nodige drums. Naast deze cover, hebben samples een belangrijk aandeel in het werk van Tricky. En niet de minste artiesten, onder meer Isaac Hayes, Smashing Pumpkins en Michael Jackson worden gesampled. En dat zegt eigenlijk al genoeg over de veelzijdigheid van het album.

Als ik iets negatiefs kan vertellen over deze plaat dan is dat het verschil met Massive Atack wat ik ontdek. Ik kan op bepaalde nummers minder in de geluiden komen en kan me er dan moeilijk inleven. De diverse geluiden zijn mooi maar toch net wat minder spannend. Een track als Aftermath vind ik net wat te eentonig en wat naar het saaie toe kruipen. Jammer want dat onderscheid deze plaat met het absolute topwerk van MA.

Nog een pluspunt is dat deze plaat zeer experimenteel is, onder meer Brand New You're Retro is dat. Deze track is van alle nummers het meest gericht naar de hiphop liefhebber. Dit door middel van het heerlijke oldskool gescratch en de fraaie stemsample.

Met You Don't staat er een reggae gerelateerd nummer op en zo blijft het een van de meest veelzijdige albums die ik op het gebied van triphop ontdekt heb. En zo, ondanks dat het af en toe wat saai wordt voor mij (Suffocated Love trekt mij bijvoorbeeld minder aan), is het een plaat die mijn aandacht vast weet te houden.

Tricky levert met Maxinquaye een heerlijk product af met bovendien een goede houdbaarheidsdatum. Sommige happen smaken echt naar meer terwijl andere een wat flauwe smaak hebben. De invloed van de verschillende genre's maakt het tot een multiculturele maaltijd.

Mooie review



Grappig, ik vind juist Aftermath het beste nummer van dit album. Het sleept zo lekker door.

Ik herrinner me mijn eerst luisterbeurt van deze plaat nog alsof het gisteren was. Ik reed naar een vriendin en toen ik bijna ter plekke was, zat ik aan de voorlaatste track van het album, Strugglin'. Een track die lekker dreigend begint, en het eerste waar die track me aan deed denken was een spookhuis.

Niets speciaals, ware het niet dat ik op dat eigenste ogenblik voorbij een huis reed waar x-aantal jaren geleden een man eerst zijn vrouw en kinderen, en uiteindelijk ook zichzelf van het leven beroofde. Begon ik te denken aan het feit dat er heel wat mensen zijn die geloven dat in een huis waar een moord werd gepleegd, de geesten van de dader en slachtoffers voortleven.

Of die stelling nu uit de licht gegrepen is of niet, deze mooie cd bevestigde eens te meer dat muziek mij mentaal stimuleert.

Nice bericht en ja bij veel mensen is muziek meer dan zomaar muziek hoor

Tricky - Maxinquaye is echt een album waar je niet echt een label op kan plakken. Trip-hop zou wel het dichtst in de buurt komen denk ik, maar ja trip-hop alleen al als genreaanduiding is al twijfelachtig natuurlijk. In ieder geval wil dit wel zeggen dat dit album ongelooflijk goed is alleen al door de diversiteit.

Het eerste nummer zet al gelijk sfeer van het album neer. Duister en somber zijn de eerste woorden die mij te binnen schieten. Ponderosa vervolgens is gewoon fantastisch. Heerlijke aparte beat, Martina die het niet helemaal zuiver zingt (wat eigenlijk juist nog gaver klinkt ). Overigens zei iemand eerder dat ze een hele sexy stem heeft en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Ook dat pianogepingel in dit nummer is erg leuk. Vervolgens een PE-cover. Black Steel wordt in een rockjasje gestoken. Erg gedurfd maar het klinkt ontzettend goed. Vervolgens Hell Is Round The Corner, erg lekker loom en trippy. Pumpkin is weer erg duister met een goede gastbijdrage van Goldfrapp. Aftermath vervolgens is het langste en het beste nummer van het album. Echt dat nummer had dubbel zo lang mogen duren van mij. Die beat blijft bijna 8 minuten lang lekker. Schoolvoorbeeld van goede trip-hop. Abbaon Fat Tracks heeft een beetje merkwaardige tekst maar dat nemen we maar even voor lief. Brand New You're Retro is dan het nummer dat het meest hiphopinvloeden bevat denk ik. Scratches, PE samples, erg chaotisch. Tip: volume omhoog doen!!! Suffocated Love klinkt weer lekker paranoide. Lome beat met een lekker zware bas. You Don't klinkt bijna vrolijk op het eerste gehoor maar de aparte beat neemt dat gevoel toch wel weg. Ook wel reggae invloeden in dit nummer. Weer over paranoide gesproken: Strugglin'. Je moet wel een beetje vreemd zijn om op zo'n nummer te komen maar wat een sfeer zit er in. De cd begon duister en sluit duister af met Feed Me waarin Martina nog eens laat horen hoe goed ze kan zingen.

Verwacht geen vrolijke muziek op Maxinquaye. Maar het is wel ontzettend gevarieerd en sfeervol. Een donkere en broeierige sfeer dat wel maar als je in de mood bent...heerlijke cd gewoon.

Favoriete nummers:
Black Steel
Brand New You're Retro
Aftermath


4,5 ster

jemig goede cd! En al zo oud en nog nooit gehoord! Vandaag aangenaam verrast

Een waanzinnig goed album. Tricky slaat hier vernieuwende en spannende wegen in. Een mooi geheel en nog steeds zijn beste. *4,5.

Binnenkort komt deze plaat uit als deluxe editie met veel extra tracks, leuk (behalve de prijs, maar ja moet hem toch hebben)

Wat houdt de deluxe edition nog meer in dan?
Wel tof, ga hem zeker kopen.

Vermoedelijk de b-sides en wat remixes? Wat ik ervan gehoord heb vond ik nou niet zo speciaal... Houd het wel gewoon bij de reguliere release.

She Devil [Rough Monitor Mix]/2. Ponderosa [Dobie's Rub Part 1]/3. Slick 66 [Commercial 12" Mix]/4. Overcome
[Bungle Mix]/5. Brand New You're Retro [Alex Reece Remix]/6. Black Steel [Been Caught Steeling Mix]/7. Aftermath
[Version 1]/8. Just For The Hate Of It [Rough Monitor Mix]/9. Karma Coma [Accapella Mix]/10. Black Steel [Accapella
Mix]/11. Overcome [2009 Remix]/12. Hell Is Round The Corner [2009 Remix]/13. Black Steel [2009 Remix]

Toch wel interessant die nieuwe versies en accappela's. Bedankt voor de info, Arend.

Graag gedaan, denk ook wel dat-ie leuk wordt, maar moet ook eerst horen hoor

Veel goede kwalificaties van deze plaat gelezen: broeierig, geil, sexy, aangenaam loom. Ik vind alleen 'Brand New You're Retro' wat detoneren op dit album. Geen vervelend nummer, maar een heel andere stijl dan de overige nummers, die meer een geheel vormen. Wel een fijne ontdekking, deze plaat van Tricky. Een mooie aanvulling op het triphop-spectrum, dat ik toch vooral associeer met Portishead en Massive Attack.

en ja, Tricky heeft ook nog een tijdje bij Massive Attack gezeten(in beginperiode) dus die associatie is niet zo gek niet

Triphop met een gemixt met allerlei stijlen. Wel heeft Maxinquaye een heel beklemmende sfeer. Ik kan het niet altijd opzetten. Ik moet er voor in de 'mood' zijn maar dan is het ook echt genieten geblazen.
Mijn favoriete nummer is wel Brand New You're Retro (die Public Enemy sample is gaaf!!!) maar het hele album is gewoon heerlijk

Moddervet debuut van Tricky.

De cover van Black steel is geniaal. Zeker om het Martina Topley Bird te laten zingen. Geweldig opbouw "I'n not a fugitive on the run!"

Verder allemaal broeierig, zweterig en een tikje pervers. Heerlijke cd.

Black steel is inderdaad een geweldige track, en ook zeker in deze uitvoering! Verder staat er voor mij slechts één minder nummer op, aftermath. De rest is heerlijk...

"I roll the blue bills, I snort the cheap thrills!"

Je hebt natuurlijk wel lef om met dezelfde sampler te gebruiken als Glory Box van Portishead in Hell is Round the Corner.
Je hebt wel lef om als stoere hiphopper te poseren in een bruidsjurk.
Je hebt wel lef om van een hiphopklassieker als Black Steel van Public Enemy juist een rockversie te maken.

Is het lef, of is het gewoon tricky.

Als je leerschool bestaat uit Massive Attack, waar hij uiteindelijk besloot om niet het vierde lid te worden, dan heb je al genoeg bagage om het alleen te proberen.
Pluk je dan ergens van een middelbare school een talentvol zangeresje Martina Topley-Bird; dan heb je helemaal mazzel.

Mag het resultaat er uiteindelijk wezen?

Ja, hier staat toch wel een artiest die dan minder genoemd wordt als Portishead en Massive Attack, maar die hier wel een waardig debuut af levert.
Wat velen niet weten is dat hij hier ook op samen werkt met Alison Goldfrapp in het nummer Pumpkin. Zij zal zich vanaf 1999 ontwikkelen als frontvrouw van het ook niet misselijke Goldfrapp. Ze komt hier ook al goed uit de verf.
De titel Pumpkin is natuurlijk een ode aan Smashing Pumpkins; hun Suffer is duidelijk hoorbaar.
Dus behalve de eigenschap om voornamelijk alleen een goed eindproduct neer te zetten, heeft hij ook feeling voor talent.

Klinkt het album na al die jaren gedateerd?

Nee, voor mij past hij het beste in de lijn van Mezzanine van Massive Attack en Dummy van Portishead.
Deze album stralen een soort van duisternis uit, die het goed doen bij Rock, Wave en Hiphop liefhebbers.
Passend in het tijdsbeeld van de cross-over, maar duidelijk kiezend voor een afscheidende rol in het geheel.

Zo, dit is wel even andere muziek dan ik had verwacht..
Ik dacht altijd dat tricky iets van dubstep a la elektro was met een vleugje hiphop..

Weet niet waar ik dat nou weg heb gehaald of dat het in zijn latere werk naar voren komt..
Wel een relaxte plaat (ben hem nu aan het luisteren).. niet helemaal mijn ding, maar zeker niet onaangenaam.

- edit: Loool, zit je echt even diep in de melodie verzonken, wordt er doodleuk gezongen "I fuck you in the ass?" - whaha.. die had ik niet aan zien komen. Hoe het ook wordt gezongen.. Ik had m'n aandacht nog niet echt gefocussed op de lyrics van de songs, maar hier kon ik er niet echt onderuit

Apart is dat ja, vooral omdat het zo koeltjes wordt gezongen door een vrouw. De rest van dat couplet laat ook weinig te raden over trouwens.

"I fuck you in the ass, just for a laugh
With the quick speed, I'll make your nose bleed
I ride the pre-menstrual cycle
Forget about Michael
Now here's the big blast, I like the big catch
I'll spray you straight through
I spray your daydreams"

Tsja, die Tricky is me d'r eentje.

Alleen voor die zinnen van Herman, moet ik dit album een luisterbeurt geven.

dat is het minste nummer

Bah bah eindelijk, dit album heeft ontzettend lang moeten groeien, volgens mij snap ik het nu.